19 september 2017

Het dal wordt de piek

Afgelopen weekend zat ik in een zaal met alleen maar vrouwen om geïnspireerd te worden. Op een mooie locatie ook nog eens mooi ingericht en met leuk gezelschap naam ik plaats in een zaal om power vrouwen te horen praten over hun successen in het leven. Levens verhalen horen van anderen is iets wat ik graag doe, vandaar denk ik dat ik ook coach ben geworden. Nu mag ik met ongegeneerd naar andermans verhalen luisteren, een kleinstukje meelopen in dit leven en zelfs nog een stempeltje drukken.

Minke Booij stapte als tweede die avond op het podium. Oud olympisch hockeyster en de manager die geholpen heeft om het Nederlands vrouwenvoetbal groots te maken. Minke en ik bleken zowaar wat overeenkomsten te hebben.

Hoewel Minke zeer succesvol is, heeft ze ook de nodige dalen doorgemaakt in zowel haar sport als privéleven. En haar reactie op een tegenslag in de hockey was altijd al vechten geweest.  Ze had ook nu geen zin in het verdriet en ging vechten want ze wilde door met het leven en dat deed ze dus ook en voelde eigenlijk niet. Maar toch ging ze zich steeds slechter voelen. Ze kwam er echter achter dat ze aan het vechten op een zelfde manier als dat ze jaren gedaan had bij het hockey. Ze speelde/ vocht om niet te verliezen, terwijl je ook kunt spelen om te winnen. Een klein verschil maar met een heel andere uitkomst.

Vechten om niet te verliezen van het verdriet

Toen wij ons zoontje verloren was dat ook mijn reactie. Een week na mijn bevalling was ik alweer aan het werk. Want werken is gezond en het leven gaat door. Ik was aan het vechten om niet te verliezen van het verdriet. Zo ging ik drie maanden door, toen kreeg ik een griepje en door dat gat in mijn weerstand kreeg ook mijn gevoel, het verdriet opeens weer grip op mij. Het verdriet, waar ik tot dan toe niet aan wilde sloeg mij drie keer zo hard onderuit. Het verdriet werd zo groot dat ik liever in bed wilde blijven liggen onder een dekentje dan de kinderen naar school brengen. Dat laatste deed ik overigens wel maar wel met mijn “masker” op. Ik voelde mij echt slecht en zielig zelfs. Totdat op een gegeven moment dat ik inzag dat het verdriet er mocht zijn. Dat ik er niet meer tegen ging vechten. Ik merkte dat ik weer door kon en een keuze had hoe hier mee om te gaan. Leven om te verliezen of leven om te winnen.  Langzaam maar ook zeker merkte ik dat ons verlies maar ook mijn diepe dal mij heeft doen groeien.

Bij Minke liep het eigenlijk net zo. Ook zij moest door een ander diep dal dat rouwen heet. Rouwen om een verlies. Verlies van een zekere toekomst. Een toekomst waarin zij niet weet hoe het gaat lopen en wat haar en haar gezin nog te wachten staat. En de toekomst die ze zelf voor ogen had voor zichzelf en haar gezin.

Bij vermoeidheid krijg je ook te maken met verlies.

Wanneer je ziek bent of net te horen hebt gekregen dat je moet leren leven met de klachten die je hebt. Krijg je ook te maken met rouw, verdriet over wat je niet meer kan of de onzekerheid hoe je toekomst er uit gaat zien. Dit verdriet mag er ook zijn. Maar blijf vertrouwen dat naar dit dal er een piek komt. En je kunt jezelf helpen om deze piek te bereiken door te accepteren. Zoals ik in een ander blog heb gezegd. Accepteren betekent niet dat je het eens bent met de situatie maar dat je de situatie neemt zoals die is en daar het beste van maakt. Door te accepteren ga je weer leven om te winnen en NIET om niet te verliezen.          

Zowel Minke als ik, maar ook heel veel anderen in soort gelijke situaties  hadden anderen nodig om ons hierbij te helpen. Zelf blijf je soms maar zo ronddraaien in je eigen gedachten en lukt het niet om de weg eruit te vinden. Iemand anders kan je helpen anders naar je situatie te kijken en om kleine stappen voorwaarts te maken.

Dus rouwen mag, is zelfs nodig en zoek de hulp die jij nodig hebt om uit jouw dal te komen.

Leave a Reply

Seo wordpress plugin by www.seowizard.org.