08 oktober 2019

Het boeiende van een imperfect leven

Ik hoor/ lees/ervaar het zo vaak dat mensen die perfectionist zijn het zo moeilijk hebben. Want ze leggen de lat zo hoog voor zichzelf en hebben hierdoor enorm veel stress. De mensen die bij mij komen leggen de lat vaak ook zo hoog. Ze willen (terug naar) een perfect leven en de eisen voor dat perfecte leven zijn immens.

Nu durf ik van mij zelf te zeggen dat ik alles behalve een perfectionist ben. Ik vind het gewoon niet zo interessant wanneer iets “perfect” is.  Wanneer iets perfect is, is het in mijn ogen inwisselbaar. Dat geld zowel voor materiele dingen als immateriële zaken. Dan kan het door iedereen gedaan/ gemaakt zijn die net zo perfect is.

Die perfecte tafel, die helemaal hot is nu kan bij iedereen in huis staan. Die tafel met een kras er in omdat ome Gerrit op dat gezellige feestje op de tafel ging staan. Staat alleen bij jou thuis en heeft een verhaal. Die perfecte tafel is vooral mooi. Maar heeft het ook een verhaal?
Dat kastje wat eigenlijk niet bij de rest van je interieur past, maar het was het eerste kastjes wat je kocht toen je op kamer ging heeft zoveel herinneringen en verhalen.

Toen wij voor onze Amerikaanse logée een bank naar boven sjouwden en de eerste kras op de muur van ons spik-splinter-nieuwe-nieuwbouwhuis ontstond riep zij, “Making memories”. Toen mijn eerste irritatie was gezakt bedacht ik mij dat ze gelijk had.

De kras zit er nu, anderhalf jaar later nog steeds en het herinnert ons aan de tijd dat zij hier was. Natuurlijk deed het in eerste instantie wel zeer en waarschijnlijk komt er uiteindelijk een moment dat er toch een nieuw verfje overheen gaat.  Dat is niet erg, dat het leven is. Maar in de tussentijd is het een mooi verhaal.

The RepairShop

Het nieuwe programma van Humberto Tan “the RepairShop” is een geweldig programma met heerlijke verhalen. Alleen het echte repareren hadden ze van mij achterwege mogen laten. Hoe knap het ook is, echt vakmanschap. Door dat opknappen van de voorwerpen, het terug brengen in oorspronkelijke perfecte staat, wordt het voorwerp in mijn ogen alles echt een stuk  minder mooi dan voorheen. Ik verwacht dan ook steeds teleurgestelde gezichten bij de mensen (en af en toe meen ik ze ook te zien) die het gerestaureerde voorwerp terug zien. Met het opknappen van het voorwerp worden er in mijn ogen ook herinneringen en verhalen weggepoetst.

Fysieke littekens vind ik trouwens net zo interessant. Hoe komt iemand er aan wat is het verhaal? Dat litteken was er niet gekomen wanneer hij of zij perfect over het muurtje was gesprongen.

Vroeger wanneer ik samen met een vriend elke dag, heen en weer fietsen naar school in het buurt dorp, maakten we hier ook vaak een spelletje van. We fantaseerden de geweldigste verhalen bij dat ene kleine littekentje op knie of kin. En wie was er nu niet jaloers toen dat klasgenootje op school kwam met 7 hechtingen in zijn wenkbrauw. In mijn beleving was iedereen jaloers. Maar misschien was dat wel niet zo. Misschien dat een perfectionist er van gruwelde?

Voor mijzelf gaat het om het verhaal. Verhalen is waar het leven mooi van wordt, toch?

De perfectie in de maatschappij

Ik ben dus geen perfectionist, maar helaas trek ik, net als veel anderen mij wel iets te veel aan van andermans mening en probeer mijzelf hierdoor meer dan me lief is te conformeren naar de “perfectie” die onze maatschappij als norm heeft. En dan krijg ik opeens enorm “last” van de perfectie die iedereen na probeert te streven. Ik, als dyslectici, laat mijn teksten vaak nalezen om zo geen commentaar te krijgen van mensen die zien dat het niet perfect correct is geschreven. Schoffel ik de voortuin zodat mensen geen commentaar zullen geven omdat ons tuintje mogelijk niet past in het perfecte straatbeeld. En doe ik mascara en een poedertje op voor ik voor de camera ga staan, zodat het er net iets leuker uit ziet.    

Toch kom ik steeds meer tot de conclusie dat mijn fascinatie voor imperfectie en mijn eigen gevecht om me wel/niet te conformeren, mij ook goed maakt in het werk wat ik doe.   

Mijn klanten hebben niet (meer) het perfecte leven waar iedereen vanuit gaat dat je gegeven is.  Maar leven ook in deze maatschappij waarin ze de perfecte ouder, partner, werknemer, kind, broer/ zus, vriend(in) willen zijn met de taken en verantwoordelijkheden die daar bij horen.  

Ik begeleid hen graag om de mogelijkheden te zien die er nog wel zijn, deze als het kan te vergoten. Maar ook dat ze beseffen dat wat zij nu nog wel kunnen en doen ook goed is. 

En hoop dat ze (net als ik bij de RepairShop) kunnen zien dat de oude versie van zichzelf niet perse mooier of beter is.  Dat achter de “imperfectie” al een heel mooi mens zit, die trots mag zijn op hoe hij/zij het imperfecte leven het hoofd bied en dat dat een mooi verhaal is om te vertellen.  

Voor degene die het zich afvraagt. Deze tekst heb ik dus niet laten nakijken. Hij is precies goed zoals die is😉

Leave a Reply

Seo wordpress plugin by www.seowizard.org.