05 september 2016

Mensen praten toch.

Ik begin met een verhaaltje dat ik ooit eens hoorde.

Een vader, zoon en hun ezel liepen naar de stad. Ze werden ingehaald en hoorde de man zeggen “wat dom hebben ze een ezel gaan ze zelf lopen. De vader gaf hem gelijk en gaf zijn zoon de opdracht op de ezel te gaan zitten en liepen ze verder. Weer derden ze ingehaald en deze man zei “tss laat die jongen zijn oude vader lopen” De zoon hoorde dat en gaf de man gelijk. Hij liet vervolgens zijn vader op de ezel zitten en zo liepen ze verder. Ook deze keer kregen ze commentaar. “laat hij zijn zoon lopen, wat een egoïstische vader.” Ze bedachten dan maar samen op de ezel te gaan zitten. Dan zouden ze vast geen commentaar meer krijgen. Ze waren amper weer op pad en toen hoorde ze weer iemand zeggen “die arme ezel!….”

Ik moest aan dit verhaal denken toen een van mijn klanten vertelde dat ze zelf haar woning had geschilderd. Ze had niet de financiën om iemand in te huren dus deed ze het zelf. Elke dag 2x een half uur voor twee(!) maanden lang. Precies binnen haar planning. SUPER KNAP!

Echter van de ene buurvrouw had ze te veel van zichzelf vroeg en dat het logisch was dat ze moe was. Dat ze andere dingen liet liggen deze maanden zag de buurvrouw niet.
Via via hoorde ze dat een kennis het belachelijk vond dat ze een uitkering kreeg. Ze kon tenslotte ook haar woning schilderen. Dat ze naast het schilderen ook extra rust nam wist ze natuurlijk niet.

Uiteindelijk was het haar wilskracht, het plannen, het maken van keuzes EN het besef dat mensen toch altijd oordelen, de reden dat het haar gelukt is.