07 december 2020

De vraag “Hoe gaat het met je” maakt veel los.

Dit blog is een vervolg op het blog “Waar zit de grens tussen positief zijn en jezelf beter voordoen dan je je voelt.” En een uitwerking van de inspiratie maandag van 7 december 2020.

Hoe gaat het met je?

Voor de een is deze vraag soms eigenlijk niet echt een vraag. Meer een andere vorm van begroeten. In plaats van een snel hallo-tje een Hoe is’t?
Op dat moment heeft de vrager geen tijd of echte interesse in het antwoord. Op dat moment wordt er vaak gereageerd met een sociaal wenselijk antwoord.

Een ander vertelt eigenlijk nooit zo op straat hoe het echt gaat.

Terwijl weer een ander, de ontvanger van de vraag, als opvatting heeft; Wanneer jij mij de vraag stelt en ik antwoord wil geven dan is het niet mijn probleem dat jij daar eigenlijk geen tijd voor hebt. Dan had je het niet moeten vragen. Zij vertelt, wanneer ze dat zelf wil vertellen op dat moment wel hoe het echt met haar gaat.  

Wie vertel je wat?

Ook maken we een schifting in wie we wel willen vertellen hoe het echt gaat en wie niet. Niet iedereen hoeft te weten hoe het echt met mij gaat? Bij de een voel je je meer op het gemak om te vertellen hoe het echt gaat dan bij een ander.

En ook daar zit een keerzijde aan. Er kwam namelijk ook een reactie van iemand die voor de buitenwereld erg succesvol is. Hoog in energie, druk met werk. Wanneer zij oprecht aan iemand vraagt hoe het gaat. Krijgt ze vaak niet het echte antwoord. Waarschijnlijk omdat de ander zich voelt falen. Omdat ze het veel slechter zouden doen of zijn dan haar. Terwijl ook zij natuurlijk ook haar struggles heeft. En bovendien het ook wel eens fijn zou vinden wanneer naar haar gevraagd wordt. Er niet zomaar vanuit gegaan wordt dat het met haar wel goed gaat.

Beeld wat je wil laten zien

Het beeld dat een ander ziet en misschien ook zelf zou willen laten zien komt vaak ook niet overeen en dat blijkt lastig.

Anderen kennen je misschien als vrolijke opgewekte dame en wanneer jij dan vertelt hoe het echt met je gaat kunnen ze het bijna niet geloven. Wanneer je een diagnose hebt hoort daar voor veel mensen blijkbaar een zielig gezicht bij. En zo lang jij nog vrolijk kunt kijken zal het allemaal wel meevallen.

En erger nog wanneer jij ook tegen jezelf niet eerlijk bent hoe je je voelt.  Dan hoef je je ook niet zo te gedragen. Als je je goed voelt kun je gewoon alles.  Met als gevolg dat je telkens weer over je grenzen gaat.

Domino effect.

Ga je er bij stil staan hoe het nu echt met je gaat, herken je jezelf misschien wel niet meer. Jij kent jezelf immers als vrolijk met een opgeruimd humeur en nu blijk je je opeens niet meer zo te voelen kun je het gevoel hebben dat je jezelf niet meer herkent en dat is best een naar gevoel.

Wanneer je dus maar blijft roepen dat het wel goed gaat klopt het beeld weer en geeft dat op korte termijn rust. Dan klopt alles nog en is het zo als het altijd is geweest. Want wat als je toe geeft dat het niet zo goed gaat. Is het dan zo dat het vanaf dat punt alleen nog maar slecht gaat? Als in een domino steentje dat omvalt en vanaf daar de rest ook omvalt?

Als je die gedachte hebt is het heel logisch dat je blijft antwoorden. Het gaat prima met me.

Maar is het waar? Als jij je vandaag rot voelt wil dat niet zeggen dat jij je nooit meer goed gaat voelen.

Ik ging mij weer goed voelen toen ik mijzelf toestond mij ook eens rot te voelen.

Een van de deelnemers vertelde. Ik ging mij pas weer goed voelen toen ik toegaf dat ik mij ook wel eens rot voel.

Als voorbeeld werden er ook hoepels en ballen genoemd als synoniem voor alles wat goed moest gaan. Wanneer je alle ballen hoog wil houden of alle hoepels wil blijven laten draaien. Kost dat super veel energie. Wanneer je het jezelf toestaat om een bal los te laten of een hoepel te laten vallen geeft dat lucht en ruimte.  

Een compliment

Een compliment ontvangen. Ik weet van mijzelf dat ik regelmatig een compliment geef wanneer ik vind dat iemand er goed uitziet. Niets mis mee dacht ik… Al heb ik zelf ook wel dubbele gevoelens bij dit compliment want mijn oma zei dat altijd wanneer ik weer wat kilo’s was aangekomen…

Dit werd herkent. Toch wanneer iemand dit zegt wanneer je weet dat je een paar kilo’s kwijt bent komt dat zelfde compliment heel anders binnen. “Yes, ze zien het.”

Wanneer je een diagnose hebt kan datzelfde compliment ook anders binnen komen. Dit is een aanvulling op een stuk wat ik hierboven deelde.
Wanneer je er goed uitziet kun je aan de ene kant je nooit slecht voelen. Dan zal het allemaal wel mee vallen.

Maar wanneer je een diagnose hebt en een ander zegt “wat zie je er goed uit” kan dat ook worden opgevat als “O, blijkbaar mag ik er niet goed uit zien omdat ik een diagnose heb”

Beide gedachten bij dit compliment is echt jouw interpretatie van het compliment. Wat zie je er goed uit.

Weet je 100% zeker dat de ander denkt dat het dan wel goed met je zal gaan? Of is dat jou invulling?

Weet je 100% zeker dat de ander verwachte dat je er zieker uit zou zien? Of is dat jou invulling?

Jij hebt de macht

Een samenvatting is niet echt te maken. Voor mij is de rode lijn wel dat jij de macht hebt. Jij bepaald hoe je een vraag of compliment opvat. Kies een opvatting die je helpt. En jij bepaald ook hoe je omgaat met het moment dat je je minder voelt. Of je dat deelt, of je eerlijk bent tegen jezelf en of je gelooft dat een rotgevoel niet voor altijd hoeft te zijn.

Leave a Reply