08 oktober 2020

Ik wil meer balans.

Ik hoor mijzelf heel vaak zeggen en schrijven dat ik mensen help een balans te vinden in wat ze kunnen en willen. En ik zeg dat omdat dat is waar omgevraagd wordt. Mensen komen bij mij omdat ze meer balans willen.

Balans in wat ze kunnen en moeten of meer balans in werk en privé.

Balans in  belasting en belastbaarheid zoals de professionals het noemen. Deze balans was eigenlijk altijd een standaard doel van de revalidanten die bij mij, maar ook collega’s kwamen toen ik nog in de pijnrevalidatie werkte.

Ik tekende dan altijd een weegschaal. Met aan de ene kant belastbaarheid, dat wat je aankunt en aan de andere kant tekende ik belasting, datgene wat je moet of wil doen.
Aan beide kanten hing dan een gewicht.

Tijdens het traject gingen we dan aan de ene kant de belastbaarheid opschroeven. Hier richtte de fysio zich me name op. Dit gewicht was nu klein en niet zwaar genoeg om tegen de andere kant van de weegschaal op te boksen.  

balans in belasting en belastbaarheid
balans in belasting en belastbaarheid

Aan de andere kant hing het gewicht van de belasting, wat je allemaal wil en moet doen op een dag. Dit was een groter en zwaarder gewicht. De belasting verminderen was vaak mijn deel van het revalidatie traject als ergotherapeut.  

Naast dat ik nu mijn twijfels heb over hoe je nu al kunt opbouwen terwijl wanneer die persoon aan de andere kant teveel van zichzelf vraagt, heb ik dus nog meer twijfels bij de weegschaal op zich.

Ik vertelde altijd dat het doel was dat de weegschaal in evenwicht moest komen. In balans.

Zijn mensen niet al in balans of beter gezegd aan het balanceren??

 
Ik als beelddenker zag naast een weegschaal die in balans kwam ook altijd een koorddanseresje voor mij. Iemand die hoog boven de grond super geconcentreerd, super veel moeite deed om in balans te blijven. Een misstapje en je ligt immers beneden.

De mensen die bij mij komen zijn alle dagen aan het balanceren op dat touw. Wiebelend en geen ruimte om te verslappen. Aan het einde van de dag weer blij dat ze de overkant hebben gehaald. De dag weer overleefd hebben.

Regelmatig zetten ze een voetje verkeerd en zo vallen ze van dat touw, de diepte in om vervolgens weer omhoog te klimmen.     

Zeker wanneer je niet weet wat je kunt, dus eigenlijk niet weet waar en hoe breed jouw touw is. Je loopt als het ware met een blinddoek over dat touw en is het logisch dat je vaker valt.

Daarom begin ik vaak met eerst inzichtelijk maken hoeveel energie ze nu eigenlijk hebben. Door de blinddoek af te doen loopt het al een stuk makkelijker. Bovendien door te weten wat je hebt heb je de mogelijkheid om een brug te bouwen om mee naar de over kant te lopen. Veel steviger en ruimte om eens een stap opzij te zetten, zonder dat je gelijk weer onderaan ligt.

Dan heb je geen balans maar vooral mogelijkheden.

Met de Energie-meter krijg je zicht op wat je energie niveau nu is en krijg je een plan hoe jij je brug kunt bouwen.

Wil je weten wat anderen er van vonden kijk dan bij de ervaringen.

Leave a Reply