26 december 2020

Waar ga jij de 8760 uur van 2021 aan besteden?

“Dat wat je aandacht geeft dat groeit.

De 10.000 uur theorie is misschien achterhaald, maar ik vind het wel een super interessante theorie. Vooral omdat het zoveel mogelijkheden bied. En het heel duidelijk maakt dat jij zelf aan het roer staat van je mogelijkheden. Het is vervolgens aan jou wat je met die mogelijkheden doet.

De 10.000 uur theorie gaat er van uit dat wanneer je aan een onderwerp of activiteit 10.000 uur besteed, dat je dan expert bent over dat onderwerp. 10.000 uur. Of wel 1250 dagen van 8 uur. Of 250 weken van 40 uur. Of ruim een jaar, 24 uur per dag, dag en nacht.

Met andere woorden wanneer je heel veel tijd besteed aan een onderwerp. Of dat nu is de geschiedenis van Nederland, fotograferen, mosterd maken. Of het gedrag van apen in het wild. Na zoveel tijd kan het niet anders dan dat je heel veel over dit onderwerp weet. Veel meer dan mensen die daar geen tijd aan besteden.

Daarnaast is het zo dat wanneer je zoveel tijd aan iets besteed dan kan het mijn inziens niet anders dan dat het een onderdeel van je leven geworden.

In 2021 zitten 8760 uur, wow wat een mogelijkheden. Tof! Je kunt en mag zelf je onderwerp voor 2021 kiezen. Waar gaat jouw tijd en energie naar?

Kies je dan voor je energie? Je vermoeidheid? Je pijn? Of kies je een leuker onderwerp?

Kijk, dat je die klachten hebt is zo. Ook wanneer je er voor kiest om tijd te besteden aan het maken van mosterd. Maar wanneer je dan binnen je mogelijkheden voor kiest om tijd en aandacht te besteden aan iets waar je interesse voor hebt. Dan kun je nog heel veel groeien.

10.000 uur bereiken gaat natuurlijk het snelst wanneer je per dag heel veel uur kunt besteden. Maar je kunt ook beginnen met een half uur per dag.

Wanneer je het komende jaar elke dag een minimaal een half uur besteed aan iets waar jij van groeit? Waar zou je dan volgend jaar op dit moment kunnen staan?  Heb je dan ondanks je vermoeidheid of pijn gewoon de lekkerste mosterd van Nederland op de kaart gezet? Wat een voldoening zou dat geven? Wow!  

Bewust aandacht voor jouw pijn of vermoeidheid.

Met dat ik dit schrijf denk ik “Ja het lijkt nu alsof ik perse wil dat je geen aandacht besteed aan je vermoeidheid of pijn.” Terwijl daar misschien juist ook de heel veel  groei mogelijkheden zit. Je kunt er dus ook voor kiezen juist je pijn of vermoeidheid het onderwerp van je tijd te maken. En dan niet om een half uur per dag te lopen klagen of verdrietig te zijn,  maar om te onderzoeken. Niet door het doen van nog meer medische onderzoeken om uit te zoeken waar de pijn/vermoeidheid  vandaan komt. Want ik denk niet dat je daar het antwoord voor de oorzaak je probleem zult vinden. Althans nu ik er van uitga dat het nodige al onderzocht is. Plotselinge vermoeidheid of pijn heeft namelijk altijd eerst onderzoek nodig!

Bij chronische klachten kan dat anders liggen. Ik geloof namelijk dat een deel van de onderhoudende factoren ook iets mentaals kan zijn. En dat betekent niet dat jij je klachten verzint. Maar ons lijf is nu eenmaal niet een machine met alleen maar mechanische onderdelen. Zoals een fiets. Dat wanneer er een tandwiel kapot is je alleen het tandwiel hoeft te vervangen en dat je dan weer kunt fietsen. Of dat er alleen een beetje nieuwe olie op moet. Wij hebben ook nog onze mentale vermogens en behoeftes. Kijk maar nu, in deze tijd van corona hoe duidelijk dat is. Iedereen last heeft van het gemis van sociale contacten. De fysieke knuffel of zelfs maar het schudden van een hand. Als wij een machine zouden zijn zou zo’n lock-down toch helemaal geen invloed hebben op ons?

 Daarnaast kunnen wij ondanks dat er iets kapot is wel verder gaan. Dat we ondanks dat we “kapot zijn van vermoeidheid” toch nog een broodje kunnen smeren omdat we nu eenmaal wel moeten eten.

Maar we hebben dus ook mentale behoeftes. Soms liggen die duidelijk op de oppervlakte. Maar soms ook niet. Dan is het veel meer een onbewuste behoefte. Iets waar jij je nu misschien niets bij voor kunt stellen. Dat de klachten jou iets oplevert waar jij onbewust heel erg behoefte aan hebt of heb gehad.

Mensen die altijd voor een ander klaar staan, zichzelf wegcijferen of altijd alles perfect willen doen. Doen dat vaak omdat ze onbewust denken dat dat de enige manier is waarop de ander jou (in den beginne je ouders) niet afwijst. Niemand wil af gewezen worden. Dan blijf je misschien alleen over en iedereen weet dat eenzaamheid iets is wat niemand wil.  

Wat nu als jij jezelf misschien niet mooi lief of interessant genoeg vind. Dan is het logisch dat je bang bent dat anderen jouw ook niet mooi, leuk of goed genoeg vinden zoals je bent. Dan ga je jaren lang, misschien van kinds af aan van alles doen om lief, leuk interessant gevonden te worden. Je hebt dan alles van jezelf gevraagd tot dat jouw lijf niet meer kon. Uitgeblust raakte. Door overbelasting werd je ziek, kreeg je een lichamelijke klacht, me pijn of vermoeidheid als rest verschijnsel.

Wanneer je ziek bent heb je opeens een reden om iets niet (perfect) te kunnen doen. En heb je dus voor jezelf, maar ook naar de ander een heel goede reden om niet meer het uiterste van jezelf te vragen.

Maar wat nu als je niet meer ziek bent?

Dat zou betekenen dat je weer terug moet naar de persoon die altijd over haar grenzen ging om maar aardig gevonden te worden door anderen.

Of je moet je grenzen aangeven. NEE gaan zeggen. Dat is een super onveilige situatie.

Dat zou namelijk  kunnen betekenen dat anderen je niet leuk, mooi goed genoeg vinden. Je brein is gemaakt om jou te allen tijde te beschermen. En dat brein denkt dat jij niet om kunt gaan met die afwijzing of boosheid van die ander. Wat je brein dan doet is jou het gevoel geven dat de pijn of vermoeidheid er nog is. Hierdoor blijf jij doen wat je altijd deed en dat is voor jouw brein en lichaam veel veiliger   

Weten wat ziek zijn jou onbewust oplevert en hoe je daar op een andere manier, zonder vermoeidheid en pijn mee om kunt gaan, vraagt tijd. Veel tijd. Stel nu dat je daar 10.000 uur aan besteed? Wow!

Mogelijkheden

Waar mag jouw 2021 over gaan?

Waar ga jij jouw 8760 uur aan besteden? Ondanks de vermoeidheid of pijn groeien op een ander vlak? Niet meer energie maar wel veel meer voldoening in je leven?

Of persoonlijk groeien door te kijken waar jouw brein jou voor beschermt?

Ik kies voor beide.

Leave a Reply